default_mobilelogo


W styczniu w grupach 6-cio latków odbyły się warsztaty „Cyber-zagrożenia” prowadzone przez psychologa. Dzieci dowiedziały się, jakie szanse i zagrożenie niesie korzystanie z internetu, czego powinny się wystrzegać i jak reagować w sytuacjach niebezpiecznych.
Należy zwrócić uwagę, że dzieci uczęszczające obecnie do przedszkola to pokolenie całkowicie zanurzone w cyfrowym świecie. Ale czy rzeczywiście dzieci w wieku przedszkolnym potrzebują obcowania z telefonem i tabletem z mnóstwem zbędnych treści i bodźców? Pewnie wielu z rodziców powie teraz, że oczywiste jest, iż dziecko w tym wieku nie potrzebuje jeszcze takiego urządzenia. I macie rację, ale wielu rodziców jest innego zdania. Dlaczego?
Częstym argumentem rodziców, którzy decydują się na zakup smartfona dziecku poniżej 7 roku życia, jest źle interpretowana moda na cyfrowy rozwój malucha (a także rzeczywista potrzeba pojawiająca się jednak nieco później w rozwoju dziecka, na to przyjdzie jeszcze czas).
Dlaczego więc dzieci w wieku przedszkolnym dostają smartfony? Z potrzeby stałego kontaktu z rodzicami? Przecież dziecko w tym wieku jest zawsze pod opieką osoby dorosłej. Może w takim razie dla rozwoju? Ale konkretnie jakiego? Wbrew pozorom badania nad rozwojem dziecka wskazują na to, że dzieci w wieku przedszkolnym wcale nie potrzebują interaktywnych, cyfrowych rozrywek. Na tym etapie, dziecko z fascynacją, ciekawością poznaje świat realny, który ma w zasięgu ręki o każdej porze dnia i nocy. Dla niego interakcja z roślinami czy zwierzętami jest tak samo, jak nie bardziej interesująca. Samodzielne, swobodne eksplorowanie otoczenia, nawet jeśli wiąże się z ubrudzeniem wodą z kałuży czy błotem, umożliwia dziecku gromadzenie bogactwa doświadczeń. Dzięki samodzielnym, praktycznym działaniom wiedza dziecka jest bogatsza i lepiej rozumiana niż ta czerpana pośrednio z książek, filmów  czy też internetu. Bezpośrednie doświadczanie wywołuje liczne emocje, tak wyraźne w życiu dziecka – ciekawość, radość, dumę z efektów własnych działań. Sprzyja to rozwojowi jego samodzielności,  buduje jego poczucie własnej wartości, mocy, sprawstwa, wpływu na otaczającą rzeczywistość.
Obecnie mamy dostęp do coraz bogatszego rynku zabawek edukacyjnych i urządzeń wykorzystujących najnowsze technologie – komputerów, smartfonów, konsoli itp., które są wygodne, są częścią naszej kultury i będą zawsze obecne w życiu rodziny. Warto jednak docenić kontakt dziecka z naturą i przyrodą, a także rówieśnikami. Zachęcić dziecko do aktywności, która będzie służyła rozwojowi jego układu nerwowego, angażowała wszystkie zmysły i wpływała na tak ważną w obecnych czasach integrację sensoryczną.


Opracowała:  Małgorzata Bielat-Nowacka - psycholog
 

Drodzy Rodzice,

Zapraszam serdecznie na

warsztaty pt. Co my jemy? Znaczenie żywienia w profilaktyce logopedycznej

w dn. 13.01.2020 r. (poniedziałek) w godz. 16.00-17.00 w sali grupy Groszki.

Warsztaty dedykowane są Rodzicom Dzieci z najmłodszych grup (i są elementem Programu Profilaktyki Logopedycznej), ale zapraszam wszystkich zainteresowanych Rodziców, zwłaszcza Rodziców Dzieci uczęszczających na zajęcia logopedyczne w przedszkolu.

Ze względów organizacyjnych na warsztaty obowiązują zapisy za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.) do dn. 11.01.

                                                                                                                             logopeda Beata Kuca

 

Dojrzałość szkolna to ogólnie mówiąc gotowość dziecka do rozpoczęcia nauki 

w szkole, uzależniona od poziomu jego ogólnego rozwoju, od osiągnięcia takiego stanu
rozwoju fizycznego, emocjonalno-społecznego,umysłowego, koncentracji uwagi, który umożliwia sprostanie wszystkim obowiązkom szkolnym.

Dziecko po ukończeniu rocznego obowiązkowego przygotowania przedszkolnego powinno umieć:
- Powiedzieć, jak ma na imię, nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców.
- Obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania; nie wychodzić poza linie kolorując obrazek.; nazywać, co narysowało.
- Ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej; lepić z plasteliny.
- Dobrać w pary przedmioty lub obrazki; klasyfikować je wg określonej zasady (np. owoce, zwierzęta, pojazdy), łączyć zbiory wg określonej cechy (np. kolor, wielkość).
- Wskazać różnice w pozornie takich samych przedmiotach, obrazkach.
- Przeliczać obiekty; po przeliczeniu przedmiotów powiedzieć ile ich jest, wyznaczać wynik dodawania i odejmowania pomagając sobie liczeniem na palcach lub innych zbiorach zastępczych
- Rozpoznać różne dźwięki z otoczenia (np. głosy zwierząt).
- Prawidłowo wymawiać wszystkie głoski (a mowa jest poprawna pod względem gramatycznym i składniowym).
- Wyodrębniać głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej, różnicować wyrazy o podobnym brzmieniu (np. kran - tran, góra - kura, bada - pada, koza - kosa).
- Podzielić zdanie na słowa, wyrazy na sylaby.
- Opowiedzieć treść obrazka posługując się mową zdaniową.

-Dostrzegać zależności przyczynowo – skutkowe w historyjkach obrazkowych.
- Rozwiązać proste zagadki.
- Uważnie słuchać przez dłuższą chwilę opowiadania, bajki, muzyki.
- Wykonać podstawowe czynności samoobsługowe (samodzielnie zjeść, ubrać się, umyć),
- Wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne; uczestniczyć w grupowych zabawach ruchowych
- Wskazać lewą i prawą stronę swego ciała i osoby stojącej na wprost.
- Zgodnie bawić się z rówieśnikami - współdziałać, czekać na swoją kolej.
- Doprowadzić do końca rozpoczętą zabawę, pracę; w trudniejszych sytuacjach zwrócić się o pomoc do osoby dorosłej.
- Działać sprawnie; umieć podporządkować się słownym poleceniom, przewidywać konsekwencje swoich działań
- Potrafi nawiązać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi, jest wrażliwy na opinię
nauczycieli i innych osób dorosłych.

- Dziecko w wieku 5-6 lat powinno już realizować poprawnie głoski sz, ż, cz, dź, r, natomiast wiek 7 lat jest okresem w którym dziecko ma już utrwaloną poprawną wymowę wszystkich głosek oraz opanowaną technikę mówienia.

Istotnym aspektem funkcjonowania dziecka jest jego poziom rozwoju emocjonalnego. Należy zwrócić szczególną uwagę czy dziecko, które ma rozpocząć naukę w klasie I potrafi:

o     rozstać się z matką na czas pobytu w szkole

o     kontrolować swoje emocje (lęk, złość) nie uzewnętrzniać ich w sposób gwałtowny

o     wierzyć w swoje umiejętności

o     być pewne siebie

o     adekwatnie do sytuacji okazywać uczucia

o     cierpliwie czekać na swoją kolej

o     przeżywać emocje takie jak: duma, radość, zaciekawienie

o     skoncentrować się na zadaniu

o     odczuwać więź ze swoją grupą rówieśniczą, z wychowawcą

o     współodczuwać przeżycia innych dzieci

o     przeżywać radości i smutki związane z życiem grupy

o     prawidłowo reagować na niepowodzenia, uwagi nauczyciela i innych osób dotyczące niewłaściwego zachowania

o     reagować także prawidłowo na pozytywne uwagi dotyczące zachowania i postępów     w nauce


Kolejnym ważnym czynnikiem dojrzałości szkolnej jest stopień dojrzałości społecznej. W tym zakresie dziecko powinno wykazać się umiejętnością:

o     prawidłowego nawiązywania kontaktów z rówieśnikami i dorosłymi

o     współpracy w zespole pod nadzorem osoby dorosłej

o     przestrzegania reguł życia w zbiorowości

o     przestrzegania zawartych umów

o     podporządkowywania się dyscyplinie

o     wykonywania obowiązków

o      samodzielnością w czynnościach samoobsługowych jak ubieranie się, mycie, czesanie,

o     rozumienia prostych sytuacji społecznych

o     partnerstwa oraz współdziałania

o     doświadczania poczucia przynależności do grupy

o     rozumienia zasad społecznych i podporządkowywania się im

o     zabawy z innymi dziećmi

o     obrony swojego stanowiska

o     akceptowania, że osoba dorosła nie zawsze jest do jego dyspozycji

Te umiejętności świadczą o osiągnięciu dojrzałości szkolnej dziecka. 

O powodzeniu w szkole decyduje rozwój we wszystkich wymienionych aspektach, motywacja dziecka do podjęcia nauki, a także udzielanie wsparcia i pomocy przez rodziców i opiekunów.

Rodziców, których niepokoją jakieś aspekty rozwoju ich pociech, zachęcamy do kontaktu z wychowawcami grup, a także przedszkolnymi specjalistami (logopeda/psycholog) lub do skorzystania z możliwości przeprowadzenia konsultacji w rejonowej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Środzie Śląskiej (tel.71 3173868). 

 

Na początku każdego roku szkolnego w naszym przedszkolu są przeprowadzane logopedyczne i psychologiczne badania przesiewowe. Służą one wyłonieniu tych dzieci, które mają różnego rodzaju trudności: dydaktyczne, zaburzenia czynności prymarnych, komunikacji i artykulacji, problemy z koncentracją uwagi czy też pewnością siebie.

Badania przesiewowe:

- pomagają dokonać oceny umiejętności i kompetencji dzieci uczęszczających do placówki,

- ocenić postępy dzieci, które uczestniczyły w poprzednim roku szkolnym np. w zajęciach logopedycznych,

- stanowią podstawę do zakwalifikowania na zajęcia specjalistyczne dzieci, które wcześniej nie były objęte pomocą psychologiczno-pedagogiczną,

- niejednokrotnie są przyczyną zorganizowania konsultacji z rodzicami, które uświadamiają rodzicom znaczenie trudności dziecka oraz instruują, jak je niwelować.

Każdy rodzic powinien dostać informacje najpierw o planowanym badaniu przesiewowym, wyrazić na nie zgodę, a później zostać poinformowany o jego wyniku (na piśmie, w dzienniku elektronicznym czy też podczas konsultacji specjalistów). W obecnym roku szkolnym w naszym przedszkolu odbywają się badania przesiewowe: logopedyczne (dla wszystkich grup) oraz wyłącznie dla grup 6-latków badania pod kątem ryzyka dysleksji rozwojowej. Najpóźniej od listopada rozpoczną się cykliczne zajęcia.

W przypadku pytań lub sugestii serdecznie zapraszamy na konsultacje (w poniedziałki: psycholog w godz. 13.30-16.30, logopeda w godz. 12.30-16.30).

adaptacja

 

 

Jak zminimalizować negatywne skutki adaptacji dziecka do przedszkola?


- Nie przeciągaj pożegnania w szatni
, pomóż dziecku rozebrać się, pocałuj je i wyjdź, przekazując maluszka nauczycielowi.

Nie zabieraj dziecka do domu, kiedy płacze przy rozstaniu – jeśli zrobisz to choć raz, będzie wiedziało, że łzami można wszystko wymusić.
Nie obiecuj: jeśli pójdziesz do przedszkola, to coś dostaniesz; kiedy będziesz odbierać dziecko, możesz dać mu maleńki prezent, ale nie może to być forma przekupywania, lecz raczej nagrody. Z czasem ten bodziec stanie się zbędny.
Kontroluj, co mówisz. Zamiast: „już możemy wracać do domu”, powiedz: „teraz możemy iść do domu”. To niby niewielka różnica, a jednak pierwsze zdanie ma negatywny wydźwięk.
Nie wymuszaj na dziecku, żeby zaraz po powrocie do domu opowiedziało, co wydarzyło się w przedszkolu – to powoduje niepotrzebny stres.
Jeśli dziecko przy pożegnaniu płacze, postaraj się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata lub inna osoba, którą dziecko zna.
Staraj się określać, kiedy przyjdziesz po dziecko w miarę dokładnie: nie mów „przyjdę, kiedy skończę pracę”, ponieważ dziecko nie wie, o której godzinie rodzice ją kończą. Lepiej powiedzieć: „odbiorę cię z przedszkola po podwieczorku/po obiedzie”. To dla dziecka dobra miara czasu, gdyż wie, kiedy są posiłki. Najważniejsze jest to, by DOTRZYMYWAĆ SŁOWA!
Nie okazuj negatywnych emocji: nie płacz, nie wracaj pod drzwi, gdy słyszysz, że maluch płacze. Takie zachowania są u dziecka rozpoczynającego funkcjonowanie poza środowiskiem rodzinnym zupełnie normalne! Jednak kiedy zobaczy, że rodzic czuje się niepewnie w sytuacji pozostawiania swej pociechy w przedszkolu, będzie miało wrażenie, że dzieje się coś złego, a to spotęguje stres.
Każde dziecko uspokaja się w zasadzie od razu po zamknięciu drzwi do sali, ponieważ absorbują je nowi koledzy, wielość zabawek, a życzliwa i uśmiechnięta pani zawsze dziecko przytuli, weźmie na kolana i uspokoi, zajmując uwagę dziecka czymś miłym i pozytywnym.
Tłumacz dziecku, że reguły obowiązujące w przedszkolu są dobre. Dzieci lubią, gdy ich świat jest uporządkowany i ma swoją harmonię. Brak zasad i wymogów ze strony nauczyciela sprawia, że dziecko odczuwa chaos, a to powoduje z kolei brak poczucia stabilności i bezpieczeństwa w nowym miejscu.
Wszystkie wątpliwości lub pytania kieruj do nauczyciela. To osoba, która spędza z dzieckiem większość dnia, więc doskonale je zna i jest kompetentna w swoim zawodzie. Na pewno uzyskasz pomoc i osiągniesz porozumienie. Dziecko widząc, że rodzice rozmawiają z nauczycielem, czuje się bezpieczne.

Chodzimy do logopedy, ale Dziecko nie chce ćwiczyć…

TERAPIA LOGOPEDYCZNA NIE MUSI BYĆ NUDNA!

 

Drodzy Rodzice,

Bardzo często słyszę, że poza terapią w gabinecie logopedy przedszkolnego Dziecko korzysta również z pomocy innego specjalisty, nie chce natomiast ćwiczyć w domu. Niestety spotkania z różnymi logopedami nawet dwa razy w tygodniu przyniosą niewielki efekt jeżeli proponowane ćwiczenia nie będą utrwalane w domu. Kluczem do sukcesu jest systematyczność.

Co zrobić gdy Dziecko nie chce ćwiczyć?

-stworzyć atmosferę zabawy (najlepiej nie używać sformułowań „teraz będziemy ćwiczyć”, „pani zadała ćwiczenia, musimy ćwiczyć”, „musisz ćwiczyć, aby ładnie mówić”, „ojej, nie ćwiczyliśmy cały tydzień, dzisiaj będzie dłużej”) –Dziecko ma mieć poczucie, że się bawimy! Wie, że korzystamy przy okazji z ćwiczeń zaproponowanych przez logopedę, ale dobrze wpleść to w jakąś naszą zabawę.

Np. zamiast nudnego siedzenia przed lustrem i powtarzania głoski „cz” w sylabach zapisuję często w zeszytach zabawę pt. „boksowanie na niby” (bawimy się z Dzieckiem w boksowanie na niby i trzymamy buzię ułożoną jak do głoski „cz”: „dzióbek” z warg, zęby złączone, język na górze, gdy zadajemy „ciosy” wykrzykujemy: „cza!, czo! czu! etc.);

-łączyć ćwiczenia z aktywnością fizyczną.

Np. podczas spaceru można bawić się naprzemiennie: w ptaszki (trzymamy mocny „dzióbek” z warg) i żaby (rozciągamy buzię w szerokim uśmiechu bez pokazywania zębów) –to doskonałe wzmacnianie mięśnia okrężnego warg;

-łączyć ćwiczenia z pracą rąk (rysowanie, malowanie, obrywanie, ugniatanie etc.).

Np. podczas ćwiczenia głoski „b” można rozgniatać kuleczki plasteliny;

-łączyć ćwiczenia z ulubionymi grami.

Np. podczas powtarzania ćwiczeń warto wykorzystać gry planszowe. Na kilku polach kładziemy jakiś znak, który wskazuje, że czas na wykonanie ćwiczenia: ruchy aparatu artykulacyjnego, sylaby czy wyrazy do powtórzenia;

-łączyć ćwiczenia z codziennymi czynnościami.

Np. ćwiczenie połykania podczas posiłków, masowanie mięśnia okrężnego warg podczas mycia zębów;

-dać przykład -postawa typu „ćwicz, a ja patrzę” może bardzo zniechęcić –bawimy się razem z Dzieckiem, pozwalamy na odwrócenie ról: „teraz ty mi zadawaj ćwiczenia, pokaż co robiliście w gabinecie” etc.

-pokazać cel (samo powiedzenie, że będziesz dobrze mówić może być dla Dziecka w wieku przedszkolnym abstrakcyjne, lepsze są argumenty typu: „twój język ucieka między zęby, a przez to je wypycha i trudno zrozumieć co mówisz –pobawimy się trochę, by pokazać językowi gdzie jest jego miejsce w buzi).

Dzieci przychodzą do gabinetu logopedy by się bawić –wyłącznie w takiej formie pracuję i doświadczenie pokazuje, że taka forma daje najlepsze rezultaty terapeutyczne.

Powodzenia!

 

logopeda Beata Kuca

Publiczne Przedszkole w Miękini

Mamo, tato podawaj mi owoce i warzywa, bo ja… zdrowo jem!

 

Na początku kwietnia we wszystkich oddziałach przedszkolnych odbyły się zajęcia profilaktyczne z liskiem Fenkiem poprowadzone przez psychologa pt. „Zdrowo jem”. Dzieci dowiedziały się na nich, dlaczego od nadmiaru słodyczy może boleć brzuch, bawiły się w robienie sałatki owocowej, odkrywały zdrowe i niezdrowe produkty spożywcze. Zajęcia miały na celu nie tylko zwiększyć wiedzę dzieci dotyczącą zdrowej diety, ale także zachęcić dzieci do jedzenia owoców i warzyw, a także do odkrywania nowych smaków.

U wielu dzieci w okresie przedszkolnym zauważalna jest wybiórczość jedzenia lub nawet objawy neofobii żywieniowej. Ok. 2 roku życia niechęć do próbowania nowego jedzenia jest czymś naturalnym, nie powinna ona jednak zostać utrwalona i przechodzić na dalsze etapy rozwoju dziecka. Oto kilka krótkich rad do wykorzystania w domu, które mogą pomóc dziecku zacząć jeść troszkę więcej niż przysłowiowy suchy chleb:

Jak pomóc dziecku zacząć jeść?

  1. Warto zastanowić się szczerze, w jaki sposób formułujemy pytania dotyczące trudności jedzeniowych dziecka i czy przypadkiem nie wywieramy na dziecku za dużej presji w tym względzie. Bo skoro przygotowujemy dziecku jedzenie, to oczekujemy reakcji dziecka, i to pozytywnej. Jeśli jej nie ma, pojawia się frustracja u rodzica, co z kolei wywołuje bunt i złość dziecka i większy nacisk ze strony rodzica…i zaczyna to przypominać mechanizm błędnego koła.
  2. Zamiast myśleć, co zrobić, żeby dziecko zjadło warzywa/chleb lub jakikolwiek inny produkt, można się zastanowić: jak pomóc dziecku poczuć się pewnie w towarzystwie warzyw? Jakie warzywa położyć dziś na stół, żeby zapewnić maluchowi ciekawą ekspozycję? Jak zaaranżować zabawę z warzywami, żeby dziecko mogło je poznać i skojarzyć z radością i przyjemnie spędzonym czasem?
  3. Tylko spokojny, opanowany świadomy rodzic ma siłę, by zmieniać postawy swojego dziecka względem jedzenia. Jeśli taki rodzic codziennie podlega presji rodziny, przyjaciół, znajomych, lekarzy, terapeutów, którzy oceniają, doradzają, wyrażają wątpliwości co do jego kompetencji, wyszukują błędy, to jego możliwości działania są coraz słabsze. Zatem wsparcie dziecka z trudnościami w jedzeniu to również wsparcie rodzica, zaakceptowanie tego, co robi, a nawet włączenie się w te działania.
  4. Pracuj nad umiejętnościami dziecka. Pierwszym krokiem prowadzącym do udzielenia pomocy dziecku powinno być sprawdzenie, czy nie brakuje mu konkretnych umiejętności niezbędnych do przyjemnego i spokojnego jedzenia (nabieranie jedzenia, gryzienie, rzucie, przełykanie, ssanie, bycie samodzielnym).
  5. Zadbaj o atmosferę podczas jedzenia- spokój, bez awantur,kłótni zbędnego upominania, sprawia że samo siadanie do posiłku zaczyna być czymś przyjemnym. Negatywne emocje ze strony otoczenia wpływają na to, że dziecko zaczyna kojarzyć posiłek z czymś nieprzyjemnym.
  6. Weź pod uwagę indywidualne potrzeby dziecka, jego świadomość, upodobania i zainteresowania. Na przykład może dziecko nie lubi jeść kanapki z szynką, ale chętnie je pomidory, może więc skusi się na kanapkę z szynką, pomidorem i keczupem. Może nie lubi jeść zupy, ale kiedy ugotujemy makaron w kształcie zwierzątek lub literek to spróbuje tej zupy.
  7. Nie karaj dziecka i nie nagradzaj za zjedzony posiłek. Jedzenie to naturalna potrzeba każdego człowieka. Kiedy używamy kar i nagród za jedzenie, może ona ulec zanikowi.

 

 

Drodzy Rodzice,

 

W związku ze zgłoszonymi przypadkami pojawienia się wszawicy u dzieci prosimy o systematyczne sprawdzanie czystości skóry głowy i włosów u dzieci.

W przypadku podejrzenia zakażenia wszawicą, należy o tym zawiadomić nauczyciela oraz podjąć wszystkie czynności prowadzące do likwidacji choroby.

 

Drodzy Rodzice!

Co roku, czasami dwa razy do roku, pojawia się w przedszkolu problem wszawicy. To, niestety, zjawisko powszechne, charakterystyczne dla miejsc, gdzie przebywają dzieci: żłobków, przedszkoli, szkół. Przekazujemy Państwu bardzo często informacje na temat profilaktyki, leczenia. Ponawiamy akcję informacyjną! Każde dziecko dziś, najpóźniej jutro, otrzyma ulotkę, w której znajdą się ponownie najważniejsze informacje, rady. Prosimy, aby ulotka ta, umieszczona w zeszycie kontaktowym, została podpisana przez jednego z Rodziców dziecka. Na stronie ta informacja już dziś:

RODZICE!!! UWAGA! WRACA WSZAWICA!!!

Wszawica jest rozpowszechniona we wszystkich krajach świata. Wszawica głowowa to powszechny problem (niestety!), który nie jest wyłącznie oznaką braku higieny. Każdy może nabawić się wszawicy, a szczególnie podatne są dzieci i młodzież, które przebywają w skupiskach (żłobek, przedszkole, szkoła).

Podstawową zasadą profilaktyki wszawicy jest stała systematyczna kontrola czystości skóry i włosów dokonywana przez RODZICÓW i natychmiastowa likwidacja gnid i wszy w przypadku ich zauważenia. W takiej sytuacji rodzice powinni również uczciwie poinformować rodziców wszystkich dzieci, z którymi miało ono kontakt. Pomoże to w likwidacji ogniska wszawicy i w efekcie – zapobieganie się nawracającemu wzajemnemu zakazaniu się dzieci. Dziecko powinno zostać w domu do końca kuracji.

Miejsca, w które najczęściej gnieżdżą się wszy, to kark, skronie i za uszami. Aby je zobaczyć, trzeba podnieść włosy ruchem „pod prąd” i pozwolić im bardzo powoli opadać, obserwując jednocześnie bardzo dokładnie skórę głowy dziecka.

Podstawowe wskazania profilaktyczne dla rodziców:

  • przeglądanie bardzo dokładne skóry głowy dziecka co najmniej 2 razy w tygodniu,
  • związywanie długich włosów lub ich skracanie dla ułatwienia pielęgnacji,
  • używanie wyłącznie osobistych przyborów higienicznych do pielęgnacji skóry i włosów,
  • codzienne czesanie i szczotkowanie włosów,
  • mycie skóry głowy i włosów nie rzadziej niż raz w tygodniu.

  • W sytuacji zauważenia gnid lub wszy we włosach należy zastosować dostępne w aptekach preparaty, które skutecznie likwidują pasożyty i ich jaja. W sytuacji wystąpienia wszawicy u dziecka, kuracji powinni się poddać wszyscy domownicy. Codzienne, częste czesanie gęstym grzebieniem lub szczotką, związywanie włosów w sytuacjach narażania się na bliski kontakt z innymi osobami (treningi sportowe, zajęcia edukacyjne lub rekreacja grupowa), częste mycie włosów, przestrzeganie zasad higieny (własne szczotki, grzebienie, spinki) utrudniają zagnieżdżenie się pasożytów. Częste mycie i kontrolowanie głowy dziecka (2 razy w tygodniu) z jednej strony jest właściwym nawykiem higienicznym, a z drugiej strony pozwala szybko zauważyć zakażenie. Szampony i inne produkty „przeciwko wszom” nie zabezpieczają przed zakażeniem i nie powinny być używane jako środek zapobiegawczy. Zgodnie z instrukcją zamieszczoną na opakowaniach tych produktów, zaleca się powtarzanie kuracji w odstępie kilku dni (mniej więcej 7 czy 10), w celu zabicia larw. Do kuracji trzeba użyć grzebienia o bardzo gęstych zębach. Usunięcie gnid jest trudne, stąd poleca się ich ściąganie lub obcięcie włosów. Grzebienie i szczotki należy myć w ciepłej wodzie z dodatkiem szamponu przeciwko wszom i moczyć w wodzie około godzinę.

 

Na początku grudnia w grupach 5 i 6-latków prowadzone były warsztaty poruszające tematykę cyberprzemocy i cyberbezpieczeństwa. Obok wszelkich niepodważalnych zalet Internetu, wiążą się z nim również poważne zagrożenia, na które warto uwrażliwić dzieci. Dla wielu rodziców naturalną reakcją na wieść o niebezpieczeństwach z jakimi miało kontakt ich dziecko albo w wyniku obawy przed uzależnieniem od gier lub Internetu, jest całkowite odcięcie dziecka od komputera/ tabletu/telefonu. Jest to rozwiązanie wyłącznie na krótką metę – pozbawione dostępu do Internetu w domu, dziecko znajdzie go w innym miejscu ( u babci, cioci, kolegi, kuzynów itd.). Warto więc nauczyć dziecko właściwego, konstruktywnego podejścia do urządzeń elektronicznych, by mogło wykorzystać ich pozytywny potencjał. Im wcześniej zaczniemy edukować dzieci z tego zakresu, tym lepsze efekty przyniesie to w przyszłości (np. w wieku nastoletnim).

Oto kilka rad dla rodziców dotyczących cyberbezpieczeństwa:

  1. Ustal z dzieckiem zasady korzystania z sieci adekwatne do jego wieku, takie jak: maksymalny czas spędzany w sieci, serwisy i strony internetowe, które może odwiedzać, sposoby reagowania na różne niebezpieczne sytuacje.
    2. Umieść komputer w powszechnie dostępnym miejscu w domu. Bądź obok swojego dziecka, kiedy korzysta z urządzeń elektronicznych.

3.Naucz dziecko zasady ograniczonego zaufania do osób i treści, na które trafia w sieci.

4.Naucz je chronienia informacji na swój temat, ale i ograniczonego zaufania do osób, które – często natarczywie lub podstępnie – chcą się z nim zaprzyjaźnić.

5.Przekonaj dziecko, by zawsze konsultowało z Tobą materiały, które publikuje w Internecie. Naucz je rozwagi w takich sytuacjach.

  1. Chroń komputer dziecka przed niewłaściwymi treściami. Upewnij się, że na komputerze Twojego dziecka działa zaktualizowany program antywirusowy i zapora sieciowa. Używaj filtru antyspamowego chroniącego program e-mailowy. Stosuj dostępne na rynku oprogramowanie filtrujące. Korzystaj z programów kontroli rodzicielskiej. Pamiętaj jednak, że żaden program nie jest w stanie zastąpić uwagi rodzica.

7.Upewnij się, że Twoje dziecko korzysta z gier adekwatnych do jego wieku .