default_mobilelogo

Jeżeli zdarzy się, że między rodzicem a dzieckiem dochodzi do sprzeczki, pamiętajmy, że niezależnie, w jakim wieku jest Twoje dziecko, nie można ignorować problemu. A skoro ignorować nie można to należy go rozwiązać.

  • Tylko po pierwsze musimy wysłuchać argumentów dziecka. Warto zaznaczyć, że my wysłuchaliśmy jego racji, a teraz on powinni wysłuchać naszych.
  • Nie należy podnosić głosu, nie należy zaczynać swojej wypowiedzi od „nie”, ani „nie ma o czym dyskutować” lub „na pewno nie masz racji”. Nie mów również „bo Ty zawsze”, „nigdy nie można z Tobą”, „ciągle ta sama dyskusja”, „znowu zaczynasz”.
  • Zupełnie niezrozumiałe będą dla dziecka argumenty typu „ja w Twoim wieku” lub stawianie za wzór starszego rodzeństwo lub koleżanki.
  • Trzymajmy się tematu dyskusji, nie przypominajmy o innej kłótni, niepowodzeniu.

Stosując takie metody skazujemy siebie na niepowodzenie, ponieważ dziecko przestaje nas słuchać i czuje się niedowartościowane, gorsze.

  • Nie wyznaczaj kar, za wszelką cenę staraj się poznać motyw postępowania, dopiero wówczas masz szansę na rozwiązanie problemu.

Niezbędna okaże się jakość relacji, jakie dotąd wypracowaliśmy z pociechą.

Najmłodsze pociechy muszą rozumieć, czego od nich oczekujemy.

  • Ustalmy wyraźne granice, zwracając się do dziecka prostymi zdaniami twierdzącymi.
  • W konflikcie dajmy wybór, by czuło, że w jakimś stopniu może być niezależne.
  • Wytłumaczmy, co może się zaraz zdarzyć, dziecko powinno poczuć, że ma wpływ na decyzje, które go dotyczą, a jego działanie przynosi konsekwencje – jeżeli się nie słucha, konsekwencje są przykre. W ten sposób zdobywa doświadczenie i uczy się stosować do Twoich próśb.

Nie przerywaj dziecku zabawy. Dziecko zignoruje nasze polecenie, jeżeli jest zafascynowane zabawą. Dopiero po skończonej zabawie wyegzekwujmy spełnienia prośby.

W przypadku małych dzieci często dochodzi do histerii. Zapytajmy o powód niezadowolenia, wyjaśnijmy, że płacz nie rozwiąże problemu, że możesz porozmawiać z nim. Dopiero jak przestanie płakać wysłuchaj, co ma do powiedzenia.

Zdarza się, że dziecko mówi „nie”, gdy nie rozumie dlaczego ma zachować się w określony sposób. Zawsze tłumaczmy, dlaczego prosimy dziecko o coś, wtedy nasza prośba będzie traktowana poważnie. Podczas poleceń staraj się używać słów „zrób tak...”, wtedy dziecko nie będzie się czuło uniezależnione, będzie to prośba, a nie zakaz.